• Święta Mechtylda von Hackeborn – jedna z wielkich mistyczek XIII wieku
• Wczesne przesłanie o Najświętszym Sercu Pana Jezusa
• Najświętsze Serce Jezusa – źródło łask wszelkich łask
• Księga duchowej łaski
• Słowa papieża Benedykta o świętej Mechtyldzie
Święta Mechtylda von Hackeborn była XIII-wieczną mistyczką i wizjonerką. Znana jest dziś jako propagatorka kultu Najświętszego Serca Jezusowego na kilka wieków przed św. Małgorzatą Alacoque.
W książce zawarte są wybrane objawienia tej wyjątkowej mistyczki, której dane było słyszeć bicie Serca Jezusa. Jej objawienia spisane przez współsiostry, zostały zebrane w dziele „Księga duchowej łaski” („Liber specialis gratiae.” ) Mechtylda przekazuje w nich wielką prawdę o tym, jak niewyczerpanym źródłem łask jest Najświętsze Serce Jezusa. Z modlitw świętej Mechtyldy przez wieki czerpały rzesze ludzi szukających Boga i bliskości z Nim. Po upływie wieków jej przekaz jest nadal aktualny i może być światłem dla dzisiejszego człowieka, pogubionego w gąszczu różnych duchowości i szukającego Boga po omacku.
Potwierdził to papież Benedykt XVI, który w audiencji środowej cytował słowa św. Gertrudy Wielkiej o Mechtyldzie:
“To, co opisaliśmy, to niewiele w porównaniu z tym, co pominęliśmy. Jedynie na większą chwale Bożą i ku pożytkowi bliźniego publikujemy te rzeczy, bo wydawałoby się niesprawiedliwym milczeć o tak wielu łaskach, które Matylda otrzymała od Boga nie tyle dla niej samej (według naszego mniemania), ale dla nas, i dla tych co po nas przyjdą”.
Fragment:
Bicie boskiego Serca
Cztery uderzenia Serca Pana Jezusa (I, 5)
Gdy w święto Narodzenia Pańskiego czytano Ewangelię od słów: „Wyszło rozporządzenie”, wydawało się Mechtyldzie, że Bóg Ojciec powiedział do niej: „Idź do dziewiczej Matki mojego Syna i poproś, aby dała ci swojego Syna z radością i oddaniem, które miała, gdy porodziła Go dla zbawienia całego świata”. Zatem dusza Mechtyldy poszła i znalazła Niemowlę położone w żłobie, owinięte w pieluszki, a Ono zwróciło się do niej: „Najpierw narodziłem się na świecie, potem zostałem owinięty pieluszkami i powijakami tak, że nie mogłem się poruszyć, a było to znakiem, że cały, ze wszystkimi dobrami, które przyniosłem ze sobą z nieba dla ludzi i ich dobra, poddałem się ludzkiej władzy. Bo przecież związany nie ma żadnej władzy, nie może się bronić i można mu zabrać wszystko, co ma. Podobnie gdy odchodziłem ze świata, zostałem tak przybity do krzyża, że nie mogłem się w ogóle poruszyć, na znak, że wszystkie dobra, których dokonałem w czasie ziemskiego życia, pozostawiłem człowiekowi. Całe moje życie, a także wszystkie moje dobra, tak boskie, jak i ludzkie, oraz moją mękę w całości oddałem ludziom, którzy mogą ufnie z nich czerpać. Bardzo pragnę, by korzystali z moich dóbr”. (…)
Mechtyldę oświeciło niebywałe poznanie i zrozumiała, w jaki sposób Syn Boży jest światłem, w jaki sposób przez swoje przynoszące światło narodzenie oświetla cały świat i każdego człowieka. Zrozumiała, w jaki sposób w takim Niemowlęciu zamieszkała pełnia Bóstwa i w jaki sposób moc wszechmogącego Boga objęła to maleńkie ciałko, a ono ją przyjęło. Zrozumiała, w jaki sposób skryła się w Nim niezbadana mądrość Boga, skoro Ten, który leżał w żłobie, miał tę samą mądrość co Ten, który panuje w niebie. Zrozumiała, w jaki sposób słodycz i miłość Ducha Świętego cała wlała się w to Niemowlę. Odczuwała przy tym niewypowiedzianą i niemożliwą do objęcia ludzkimi zmysłami radość z tego poznania. Zatem, wziąwszy chłopca w objęcia i tuląc Go w uściskach, przycisnęła do swojego serca tak, że usłyszała i poczuła bicie Jego Serca.
Zobacz także
